A vida do inmigrante

27 Xullo, 2010 (23:46) | Múnic |

Pois si que estamos bos. Eu cheguei a este país pensando en ser un giri de ollos abertos e sorrires perennes. Nalgún momento pensei que sería como un Erasmus que vén estudar o alemán. En realidade e despois dun tempo de relax descubrín que son un inmigrante. Aínda ben que malia ao lio da miña ex teño os meus coleguitas por aquí porque cando me puxen a buscar traballo descubrín que a vida non era tan fácil como aparentaba.
Coa chegada do desxelo comecei a buscar choio e direivos que me dixeron que non ata para vender bocatas cutrirmos nuns postos terríbeis que hai na estación de trens. Iso si, algo de categoría teñen porque venden churrasco a 3.50.

Hoxe coñecín unha compañeira de traballo nunha entrevista para outro choio. O mundo é así. Ela traballa no mesmo hotel ca min polas mañás e eu polas tardes. Os dous fomos hoxe a unha entrevista para ser mestres de español nunha academia que apunta boas maneiras. Ten boa pinta pero co conto de que eu liscarei para a terriña en cousa de menos de dous meses e as cousas de palacio van devagar ;) supoño que non choiarei nesa empresa.

Cando cheguei, pasaban cinco minutos da hora sinalada e xa estaban dúas mulleres fronte á entrevistadora. Realmente non preguntou nada raro e a xente como é timidiña deixou para min a pregunta de canto se cobra por hora. Non é unha miseria pero como hai que facerse autónomos é unha boa liada. Ao saírmos da academia acordamos os tres ir tomar unha para falar. Somo tres persoas e con cadansúa historia paralela. Moito frío papamos e a moitas portas chamamos desde a nosa chegada, mais ou menos todos a comezos de ano, para que nos desen un choio. Afortunado eu que sei que é só por un tempo limitado. Outros fan deste estres a súa vida. Cando volva a Galiza terei claro o significado da palabra inmigrante, aínda que eu son un sorridente giri-inmigrante outros malviven así as súas vidas.

Sendo branco, cidadán da Unión Europea e (porque non dicilo) ben ghuapo ;) atópaste cunha chea de problemas… non quero imaxinar a vida dos outros, dos menos favorecidos. Hai que axudar aos que veñen de fóra. É a lección destes meses. Ben, tamén outra: a diferenza fundamental entre os galegos e os alemáns é que nós sabemos que non somos perfectos e podemos vivir con iso.

Como estraño o Barrantes para poder dicir con máis peso estas frases tan sentidas.

Cando te sintes como un extraterrestre abducido

23 Xullo, 2010 (16:48) | Múnic |

Ok, a miña experiencia universitaria en Múnic consistiu na asistencia a un par de palestras, a por un par de anuncios para tándem, asistir a un filme en portugués xunto aos alumnos das materias de portugués do Brasil e en pasar algúns días na biblioteca de romanísticas. Con algún que outro momento friki de adoración do laranxa Xerais no medio dos vocabularios dos diferentes crioulos portugueses no mundo. A colocación do dicionario resultárame chamativa pero o máis peculiar de todo isto non foi onde estaba senón a estraña relación que tivemos ese dicionario e mais eu. É certo que considero que falo galego cada vez que falo portugués cos amigos brasileiros, de feito, por momentos non me esforzo demasiado en impostar un sotaque lisboeta ou brasileiro. Pero claro, moitos días a miña relación co meu idioma consistiu en soster un xerais nas miñas mans. Que manda carallo!

Quede claro que son un Giri e non un Erasmus. Todo o que eu fixen na universidade é porque me resultou interesante e non unha obriga. Tiven boas persoas introdutorias nese ambiente tanto aborixes muniquesas, como brasileiros e mesmo o erudito Briaxis, bo compañeiro galego nestas terras afastadas do noso.

Onte estaba anunciada unha palestra dun profesor alemán sobre Santiago (cidade e apóstolo). Unha boa oportunidade para quedar coa Barbara e a Anna e de paso testar o meu alemán e a perspectiva erudita alemá sobre a miña cidade e a súa historia. Os dous resultados foron desalentadores. Non entendín grande cousa. Iso si, dánlle credibilidade á prédica do apóstolo na provincia de Hispania e á descuberta do seu sartego. Flipei con iso. E non me quedei menos flipado cando como parte do contexto histórico de Santiago tómase por certa e histórica o relato do “asturiano do Pelayo” e a carallada da reconquista. Cría que xa todos tiñamos claro que en Galiza non houbo reconquista, porque nunca houbo conquista, non houbo repoboacións porque nunca houbo despoboamentos e xa “lo más” que un asturiano imaxinario, e a pedradas, non foi conquistando metro a metro nada contra os españois de filiación musulmá.

Niso sentinme medio giri no tempo. Pensaba que esas ideas estaban máis que superadas. E son as que se ensinan da nosa historia aos estranxeiros, perpetuándoas. Cousa triste.
Finalmente deime conta de que era un extraterrestre cando ao rematar a palestra e malia a que non entendera moito e que o que entendera non me gustara dispúxenme a aplaudir ao profesor e todo o mundo comezou a petar nas mesas cos puños. Eu flipei. Mirei con cara de sorpresa para a Barbara. Rápido me dixo que os universitarios aplauden así. Eu flipei. A iso é ao que chaman cultura, á serie de coñecementos que todo o mundo coñece previamente ao que sucede. Gustoume sentirme un alieníxena nese momento. E é que ser un giri non deixa de ter a súa graza :)

Breve apuntamento de acoso e derribo a entidades intelixentes con capacidade de decisión en Baviera (posiblemente extrapolable ao resto de Alemaña)

13 Xullo, 2010 (20:33) | Sen clasificar |

Este post vai ser totalmente excepcional pola súa brevidade. Case vai ser máis longo o título que o contido. Vai!

Pois iso, se algún día estades interesados en adentrarvos dunha maneira persoal na vida dun/ha bávaro/a seguide este meu consello:

A xente aquí non pide permiso aos pais para sacar aos fillos ao cinema, polo menos desde os 16 anos, e iso era por todos agardado pero o que non imaxinades é que aquí non lle preguntan á xente se Quere, ou lle apetece, ir contigo ao cinema. Vai daí! Demasiado compromiso. Polo que vou coñecendo, aquí a xente pregunta se tes tempo para ir con alguén ao cinema ou se tes plans para unha hora en concreto.

Desta maneira a resposta nunca é: non, non quero ir contigo ao cinema (póñase por caso) a resposta sempre é do máis educada: Non teño tempo, xa teño outros plans

E é que a xente nesta terra non se molla nin cando chove. Facédeme caso, que disto sei un cacho.

A final

12 Xullo, 2010 (16:49) | Múnic |

Pois non podería ser doutra maneira. A final de España contra Holanda hóuboa que ir mirar. O plan orixinario era ir ao Public View. Lendo así por riba da páxina web de Olympiapark parecía que abrían o estadio para que a xente mirase o partido nas súas grades a través dunha macro-mega-pantalla-xigante. Non soaba mal pero unha vez máis demostrei ante coreana e húngara que non me decato demasiado. Cando chegamos á porta do Olympiastadion a xente gardaba a súa vez dunha maneira un pouco sospeitosa de pagar entrada. Inocentemente e no meu atrapallado alemán pregunteille ás compañeiras de aventura se había que pagar entrada e a húngara Diana dixo que si, que eran 7 Euro e que xa o puña na mesma páxina que eu consultara. Que ollo teño! Ela viña sabéndoo e pensando que me facía ilusión pagar por ver a final. Nada máis lonxe da realidade.


Por primeira vez na historia quedáramos cedo, con tempo suficiente para unha rápida reacción. Claro que todo é relativo, estando nun periférico parque no norte a 15 minutos do comezo do centro da cidade. Foi entón que recordei que a intrépida Verena traballa estes días nun mercado de verán (o Tolwood) que hai a pouco menos dun quilometro do estadio. Supuxen que coa obsesión que hai nestas terras co mundial non faltarían bares con pantallas para mirar o partido. Arriscándome á segunda cagada en tan pouco tempo adentrámonos no parque e chegamos a ese poboado estraño. Unha especia de asentamento integrado no bosque onde se vende comida e bebida de todas as orixes imaxinábeis e tamén obxectos de coiro, alfaias, roupa, cousas Bio, e de todo en xeral. Unha feira nun bosque moi ben montada. Creo que é o mais Hippie que topei en Múnic. E iso que só podería lembrar moi remotamente ao Hippismo. Nada que ver cos caóticos acampamentos nos piñeirais de Ortigueira cos punkarrillas e as súas mandas de cadelos e meniños. Por sorte topamos pronto lugar e pantalla. Iso si, o Pfand (unha especie de fianza polo vaso que levas coa consumición) era de 2 euros!

O partido en si non foi grande cousa. Hostias para aquí e para alá, o árbitro repartindo cartolinas ou mostrándose máis tímido segundo o momento, e os dous equipos facendo de todo menos meter goles. E despois de agardar e agardar por fin chegou o gol do Hiniesta. E hala! España campioa do mundo de fútbol. A verdade é que a min a esas alturas xa tanto me daba, coas birras que tomara o único que quería era que metera algún dos dous equipos para que acabara aquel partido. Iso si, a xente comportouse toda normal. Alá na esquina unha rapaza sacou unha bandeira española e a puxo por riba. Pouca cousa. E cando marchaba un par de giris que case non acertaban case a dicir ben as vogais berraron un viva españa, que desta vez non soou tan feo como cando ando pola miña terra. Ben pavera aquela parella.

Seguro que vós non tendes unha experiencia tan civilizada do evento. Eu vivino así, e logo na cama ninguén facía ruído fóra. Só algunha que outra mensaxe a chegar aos meus móbiles.

O España – Alemaña

10 Xullo, 2010 (13:16) | Sen clasificar |

Pois por coñitas da vida andábavos eu por terras patrias, isto é da Galiza, cando foi o morboso España – Alemaña. Recoñezo que a min o fútbol dame bastante igual. Nesta ocasión tiven a posibilidade de contemplar o ambiente futboleiro na Galiza e en Baviera e hei de dicir que aínda que as bandeiras españolas nunca foran tantas nas cidades que visitei (Vigo e Compostela) eran moitas máis en número as bandeiras alemás e de todos os países (porque Múnic tenvos xente chegada de toda a parte) que se contemplaban na entregada Baviera.

Supoño que, como citaba o Castiñeira nalgunha parte puntual do seu libro Seica chove, lectura que gocei recentemente, haberá lexións de nenos traballando de maneiras ben feas en países como India ou China para que os descerebrados europeos saquen para fardar eses farrapos luxados pola historia e os preconceitos que fan esquecer a crise e os problemas reais á xente. Eses nenos cobran cantidades miserentas mentres arruínan o seu futuro lonxe das escolas e sen garantías ningunhas de seguridade laboral.

Pero prescindindo do das bandeiras e bubuzelas e a escravitude á que condenan a lexións de nenos, quería falar do partido. Eu oíno no coche, camiño de Compostela, e posteriormente ignoreino mentres quedaba de fondo para saber como acababa. Durante o tempo que me levou oílo na radio sorprendíame cos esforzos (bastante ridículos) que se facía na radio galega por pronunciar correctamente os nomes dos xogadores alemáns mentres non paraban de dicir Alemania, Sudáfrica, ejemplo, ha feito… (e non me digan que eses erros non son ideolóxicos). O lugar onde estivo de ruído de fondo a segunda parte era a miña antiga casa e alá vos estaba nun reencontro coa miña antiga (e futura, volvo a Galiza) compañeira de piso. Non compartimos só palabras, tamén negroni e un fuet ;). E mentres os millonarios suaban en África e a malta berraba nos bares nós artellamos a noite cos demais amigos e arranxamos o mundo. Cousa que a xente non fai pola Alemaña, polo menos non comigo.

Despois de que acabase o partido, case sen nos dar de conta, saímos ao encontro do mundo real. Non había os festexos de Baviera pero de cando en vez pasaba algún monas facendo ruído e non tardamos máis do necesario en chegar ao lugar de reunión. Alí foron aparecendo caras que se botan de menos e músicas que se bailan elas soas. Graciñas a todos os que viñestes e tamén aos que non puidestes. Algún que outro leitor do blogue apareceu coa camisola de Alemaña, seica a vendían nunha tenda de Inditex a bo prezo. Unha noite ben fermosa, fixémola nós e non viu prefabricada desde a factoría de ficcións de Suráfrica.

Iso si, perdón polos meus desatinos á hora de cantar, beillar e aporrear o acordeón.

Pronto teremos máis :)

Dachau

26 Xuño, 2010 (22:06) | Imaxes, Múnic |


Desde que fixen a miña visita ao Campo de Concentración de Dachau sei que teño que compartir convosco a historia. Non lle poño adxectivo a Dachau, como non llo poño aínda á historia.

Os alemáns teñen unha culpa colectiva que expurgar que algúns levan con mellor maneira que outros. Cando sae o tema dos nazis comeza a escenificación dese momento do credo en que a xente golpea suavemente co puño pecho a parte do peito que defende o corazón. Non é bonito de ver pero é así.

Nesa parada fantasmagórica de tren, que xa case a leva o vento e o tempo da mesma maneira que parte das vías que xa non están sobre o chan, baixaron persoas de moitas condicións. Inocentes ante os ollos de calquera lei xusta e culpables de ser diferentes, espellos dunha pluralidade que se quixo facer desaparecer. Que se quixo asasinar e exterminar.


Dachau é en si mesmo un dos topónimos máis malditos de Baviera. Xa nas datas en que funcionaba a pleno rendemento escoitar esa palabra causaba arrepíos a calquera. Cando pensei en buscar as miñas primeiras referencias comúns en google entre Galiza e Múnic quedei de pedra ao observar que as primeiras entradas eran os asasinados ou presos galegos. E é que esta máquina do terror funcionou perfectamente e como nos mellores restaurantes, tiñan de todo: xudeus, homosexuais, militantes de partidos de esquerdas, republicanos españois, ciganos, combatentes dos exércitos rivais, sacerdotes, ateos, homes, mulleres… de todo. Non é por ser vitimistas pero calquera persoa podería atopar un colectivo co que identificarse entre os exterminados.

Eu non vos son nada místico e xúrovos que a primeira vez que pasei por Dachau, ía de paso en tren, mentres o tren se detiña nunha estación do máis normal xelóuseme en silencio o corazón. Sen dúbida unha casualidade á que en canto vin o nome do lugar onde estaba lle atopei explicación. E así se fixo un oco na miña memoria, diferenciándose doutros momentos semellantes sen explicación aparente.

Comecei a escribir este post porque é unha obriga e no comentario de Pableras, no anterior post, case que me convidaba a iso. Realmente non quero compartir convosco os sentimentos de ver un campo de exterminio por dentro, inzado de giris coma min e historias realmente fortes tan ben explicadas no seu interior e ademais facendo o esforzo de lelo todo en alemán, que se volve un idioma duro e aínda máis alleo ao ler estas historias. Cada palabra bate no corazón. Non sei se recomendaría a súa visita, son home optimista. O que si que sei é que a visita non deixa indiferente a ninguén. Os alemáns arrastran esta pena e culpa, penso que algún día deberíamos esquecer pero para iso antes hai que coñecer todo na súa inmensa dimensión do odio e do exterminio. Eu realmente non teño palabras. Case vos deixo coas fotos e, se tendes un día para lle dedicar á historia, á reflexión e á humanidade pasade por Dachau e mirade de fronte e aos ollos ao lobo da xente e pregade por que non vos leve consigo a ira nin o medo.

Ser diferente non é punible, non é malo. A maldade está nos ollos de quen clasifica. Renunciar a ser un mesmo é como morrer en vida.

A toluxe do Englischer Garten

19 Xuño, 2010 (22:25) | Imaxes, Múnic |

A cidade de Múnic presume de ter parques por toda a parte. E son bastante presumidos os habitantes da cidade pero con certeza é que non lles faltan motivos. Eu, nesta paréntese da miña vida, son un giri en Múnic pero a cidade da miña vida é Compostela. Agora añóroa e a amo a distancia. Encántanme os seus parques como o da Ferradura, o Parque de Bonaval, O parque da música, o paseo polo rio sarela, o monte Pedroso, os parques que che hai detras do Hipercor, a corredoira que vai desde a rúa das Hortas ata San Clemente, os dous Campus… haiche bastante parque pero nada se os comparamos cos inmensos, fermosísimos e tremendamente frecuentados por todo tipo de xente parques de Múnic.

Aquí a xente ten unha maneira de vivir diferente. Se nós en canto temos un tempo, por pouco que este for, xa estamos no bar, lendo o xornal, mirando a tv, escoitando música ou falando cos compañeiros ou camareiro, xogando ás cartas, ou mesmo consumindo ;). O noso deporte nacional é ir ao bar. O dos alemáns é ir aos parques. Así chova, vente, neve ou faga sol, sempre hai xente facendo de todo nos parque de Múnic. Claro está que se sae o sol nacen alemáns de debaixo das pedras, ou como cogomelos en outono. En primavera e verán é tempada de barbacoa. Ala vai todo o mundo coas barbacoas portatiles. Hainas mesmo dun só uso. Nos supermercados habilitan en lugar preferente unha sección de produtos de barbacoa ou picnic. E non é ningunha leria, que pronto quedan sen existencias que vender.

Pois o parque máis grande da cidade é o Englischer Garten (o xardín inglés) que é inmenso. Pódese ir camiñando desde a miña casa ata o centro polo Englischer Garten, e asegúrovos que non vivo no centro! Pois durante todo ano anda cheo de xente a facer footing, xente a pasear en bici, xente que vai aos diferentes biergartens que hai, hai unha onda no río na que durante todo o ano sempre hai alguén facendo surf. Si, si, surf de río. Cando mo contaron a primeira vez eu non o cría e cando presenciei por primeira vez o espectáculo pensei que era un pouco parida, pero mesmo hai un documentario sobre o tema e a xente está moi orgullosa dos surfeiros do río. Unha das fotos máis típicas de Múnic e que todo o mundo pensa que é o primeiro a quen se lle ocurre é sacar un primeiro plano do cartaz onde pon que está prohibido meterse no río cun fondo onde se ve a varias persoas sufeando.

Agora está de moda un deporte que non lembro o nome agora mesmo. Consiste en atar unha corda a unha certa distancia do chan entre dous árbores e facer equilibros sobre ela. Tamén hai moreas de xente que pasea o can, que xoga ao frisbi, que bota ao vento os seus papaventos, xogan ao badminton, ás paletas, ao fútbol. Mires para onde mires ves actividade. Deporte e diversión. Tamén hai os típicos botellóns con cervexas do país, os naturistas, policías a cabalo e estes estraños aparellos colectivos que son como un macrotandem-bar. Unha das vantaxes que eu lle vexo é que ao tempo que bebes cervexa fas exercicio, o que fai que a túa barriga cervexeira non o sexa tanto. Iso si, non me queda claro se este tipo de vehículos teñen que pasar un control de alcolemia, porque desde logo, non habería un só en movemento se os policias estiveran un pouco atentos.

E ben, no fondo este é un post nostálxico, porque imos xa para comezar a segunda semana de orballos sen pausa. Xa non temos sol e bótase de menos esa actividade de parque que ainda hoxe é moita, cando hai sol é masiva. Desculpade a disposición caótica das fotos pero ainda me estou adaptando a isto.

Tou mallao

18 Xuño, 2010 (00:26) | Sen clasificar |

Conseguir traballo en Múnic cando o teu alemán é como unha merda pinchada nun pau (ou mesmo sen pinchar/espetar/kebapear) é difícil de todo. Por iso os métodos, que diríamos, de procura de traballo nunha sociedade anónima non funcionan. Aquí hai que usar os métodos galegos de toda a vida. Teño unha amiga que traballa nunha empresa que ten unha delegación en Múnic e mira… preguntando e falando por todas partes ata aquí cheguei. Teño un traballiño que non sabería dicir se está ben ou mal pagado. Son 10 euros a hora e a verdade é que co meu alemán… creo que non está mal.

O conto é que traballo ata estas horas, que na Galiza é unha putada pero en Múnic é case inimaxinable. Cando saio non hai nin metro e vou a miña media hora de bici solitaria pola cidade. É como se en Galiza fosen as 4 ou 5. O problema é ir ao día seguinte a clase, que me teño que erguer ás 8. Ata agora non era problema, porque me deitaba tarde pero sen rascala moito. Agora cámbiache o conto. E xa é o segundo xoves que fago a machada de ir a aulas pola mañá, aulas pola tarde e meterme no choio unhas horiñas desde as sete da tarde ata hai nada. Creo que estou suando a camisola. Pero sabendo que aquí se non falas alemán é miragre que traballes… estou realmente contento. E traballo só uns días á semana, segundo me vaian dicindo.

Por este motivo é polo que teño isto medio abandonado. Que sempre cheiro a ver cantas visitas ten o blogue ou se aparecen comentarios novos, pero agora mesmo me dá preguiza porme a contar historias. Iso si, teño unha moi boa na recamara. E é que o segurata do sitio onde traballo é un curriño e elegante romanés con pinta de turco duns 40 ou 45 anos que fala español. Divertido. O mellor é que en canto me coñeceu xa me explicou o motivo. Foi porteiro durante varios anos “nunha casa de putas” nunha estrada perto de Málaga. Algún día contarei esa historia fascinante e non pouco surrealista.

Paso p’a cama!

Novo deseño por petición popular

12 Xuño, 2010 (08:10) | Sen clasificar |

Visto que é un esforzo visual extra para a xentiña que me le que eu manteña as letras brancas sobre fondo negro onte estiven mirando diferentes deseños alternativos para tentar demostrar que en Múnic son un giri e a maior parte das veces que me falan non me decato de nada pero cando a xente me di algo no meu idioma si que me entero. Non teño escusa e considero máis que suficiente martirizarvos con textos un tanto longos, ás veces desestruturados e caóticos. O estilo dos textos non podo cambialo, porque é así que me saen e así como me gustan. A miña escusa para manter o fondo negro viña sendo (obviamente o meu gosto e) que os monitores gastan menos enerxía con esa cor. O compañeiro Nacho xa me explicou que isto non é así, sobre todo nos monitores dos portátiles, como desde onde eu escribo o 90% das veces. Entón pensei na alternativa de seguir coñecendo xente a través dos comentarios que me piden que mude as cores ou cambialas. Aquí o resultado. É un compromiso que estabelezo con coidar un pouco dos teus ollos, agora se che aumentan as dioptrías non será culpa miña.

Si, é certo, acabo de me erguer e é sábado pola mañá. É por iso que lle dou tantas voltas ao tema. Despois da ducha e de ter mudado definitivamente as cores voume sentir mellor, e máis espelido!
Como son así de cariñoso aproveitei para facer un par de experimentos e colocar un par de fotos na barra lateral. Unha é dun grupo de cidadáns gozando alegremente do contido deste blogue e a outra é unha foto arquetípica muniquesa: A virxe dourada de Marienplatz e detrás as torres da Frauenkirche.

Hoxe fai bo día, levamos case 4 seguidos alcanzando os 30 graos e cun sol castelán, pero segundo todo o mundo conta mañá volve a chover, así que terei que aproveitar o día entre o hof-flohmarkt de Schwabing e pasar un tempo deitado na herba do Englischer Garten. Mañá hai partido de Alemaña e irei miralo con máis xente. Aquí todo o mundo fala do mundial de fútbol como se fose o amigo que vén de visita despois de anos sen velo.

Sen máis que contar, aproveito para desexarche un feliz día e ata que volvas ou eu postee algunha aventuriña nova :)

A rotina fáiseme familiar xa na cidade

8 Xuño, 2010 (19:19) | Múnic |

Cando sae o sol nesta cidade, e en todas, todo é ledicia e ruidoso movemento no ambiente. Nesta cidade que é toda chaira e ten apenas catro costas saen longas pernas brancas de muller a pedalear na loureza extrema do mediodía. As xa afamadas e teutoas chinelas fanse acompañar non poucas veces de medias, ás veces mesmo escuras. Non paran de pasar bicis, levadas por mozas, por vellos, por nais, por pais, por estudantes, por currantes, por homes que visten de traxe, bicis con todo tipo de remolques. Fliparíades coa cantidade de diferentes remolques que hai e as súas múltiples utilidades. Remolques con nenos, con cans dentro, con táboas de surf para ir á onda do río… Hai mesmo quen pasea ao seu can atlético desde a bici. A todas horas pasa esta xente sanísima que fai footing, jogging ou laufen (que na miña ignorancia creo que é sempre o mesmo) e van adornados(?) con terríbeis cintas no pelo. Os fillos dos que mandan no mundo locen os seus deportivos descapotábeis facéndoos ruxir feros. É sorprendente a cantidade de Tuchos e Tonechos que pairen as nais millonarias.

Pasa o tempo nesta cidade de peneques e ciclistas. Aínda me sorprendo coa cantidade de Apotheken (farmacias) que che hai por todas partes. Máis que bares en Compostela ou furanchos no mes de San Xoán. E pasan á miña beira moreas e moreas de orquestras sinfónicas, grupos de música tradicional bávara, roqueiros e mesmo nudistas que levan a funda do instrumento ás costas e van co pedalear cadencioso da xente que non perde o compás. Miden o tempo en pedaladas e desde as súas coloradas caras non deixan de sorrir. Ás veces miran con olladas curiosas que me fan pensar que faga o que fixer non teño maneira de deixar de parecer un giri.

Unha amiga díxome a semana pasada que os homes desta cidade van ao ximnasio para foder mellor. E non pensedes que oín/entendín mal, díxomo en perfecto castelán. A miña cara non puido ser máis expresiva de sorpresa. E non temos nós ningunha experiencia como para que veña a conto o comentario rabudo. Algo expontáneo, ou que viña a conto sen eu o saber, mentres comíamos unha sabrosa tortilla feita polo chef giri. Que por certo, xa podo dicir libremente que non me saen mal de todo. A cultura do sexo, o amor, e en xeral das relacións entre homes e mulleres é algo que non dou comprendido neste país. E iso faime sentir como un adolescente.

Iso si, non penso ir ao ximnasio ;)