Bavaridade motorizada

28 Xuño, 2011 (09:45) | Imaxes |

Algo que me chamou a atención é o patreoutismo dalgúns bávaros. Case desde o comezo mirei iconas e símbolos da súa identidade cultural pero nunca dei entendido que representan realmente porque poucos son os que queren un maior autogoberno e algúns máis pero tampouco moitos os que queren normalizar ou, cando menos, dignificar a imaxe do Bávaro. Iso si, bandeiras de Baviera e persoas vestidas á maneira tradicional
podes atopalas cada día nos lugares menos sospeitados. E dito isto, hei de recoñecer que este coche superou ostensiblemente as miñas espectativas neste campo de tal maneira que un que é guiri pero tamén tímido fotógrafo tivo que tirar da camara e retratar o momento para compartir co resto da humanida a miña sorpresa.

O piloto deste carro non debe quitar os Lederhose nin para durmir :)

**Quen teña o suficiente valor que clique na imaxe para ver ampliada. E tranquilos, non é unha foto actual, a data da foto e do frío mes de febreiro.

E ollo cos tópicos

6 Outubro, 2010 (12:21) | Sen clasificar |

O meu consello: por moito que creas nos tópicos non tes porque ir por aí pregoándoos. Os tópicos, ou estereotipos, son aqueles coñecementos que máis se parecen a lercheo dentro do que consideramos sabedoría humana.

Onte mentres saía dun deses bares da perdición que temos no mundo unha amiga parou a falar cunha fermosa rubia. Sabido é que teño tendencia a ir a elas como unha mosca cara a luz ultravioleta dos aparellos estes exterminadores de moscas. Na cociña do hotel hai un destes e aparte de ser bastante discreto en cada descarga ten na parte baixa unha cunca de recepción de cadáveres para que non caian sobre o chan ou a comida. E estaba eu alí e claro que me acheguei. A conversa fluía en inglés. Esa lingua que o meu alemán loita por facer desaparecer do meu cerebro ou cando menos hibridar ata facela inoperativa. A roxa tiña máis posibilidades de sair adiante sen coñecer a miña voz pero mirou para min e preguntoume quen era. Entón a miña colega, coa que estaba falando, introduciume (encantanme este tipo de palabras giris). Eu axiña dixen que era galego e ela afirmou ser irlandesa. Quen non soñou cunha irlandesa roxa de fermosos ollos azuis? Pois eu falei con ela a outra noite. A conversa pasou a castelán. Comezaba a ter mellores opcións. Sorprendentemente ela falaba francés e castelán fluidamente. O meu francés aínda está por nacer pero en castelán teño algunha experiencia ;)

Como bo galego fanfarrón sempre que topo con alguén de irlanda pregúntolle de que parte vén. Son deses que pensamos que o mapa de Irlanda vén de serie nos nosos cerebros porque oio ás veces os Chieftains e gocei con filmes como Michael Collins ou O vento que axita a cevada ou sei distinguir unha uilleann pipe das outras gaitas do mundo. Entón ela contoume que era do norte, sen intención de aprofundar moito no tema. Non puiden reprimir preguntarlle se era británica (en fin, son así de simpatiquiño) e ela respondeu que era ela tan británica como eu toureiro andaluz. Sabía do que falaba. Entón claro, un imaxina que acaba de topar cunha pobre roxiña, de ollos azuis, irlandesa do norte, que sabe de Galiza e das diferenzas dentro de España, que fala español e que está neses momentos a falar comigo. Non se me ocurriu máis que continuar a conversa polo camiño costento do tema irlandés e con sorna pregunteille se ía moito polas igrexas protestantes. Aí comezou a deteriorarse a situación. Ela dixo que era protestante, que non era unha garruliña católica de Belfast senón que ela vive nunha granxa con 5 casas e menos de 10 veciños onde todos son protestantes e que pensa que só os vagos que non traballan se dedican a tirarlle cócteles molotov aos soldados nas rúas de Belfast. Que iso é cousa de pobres e que non vai con ela.

A roxa seguía a ser fermosa ata extremos apenas antes soñados pero resultou ser un dos malos. Todos simplificamos a nosa realidade e simpatizamos en conflitos que non miramos tan alleos cun dos bandos. Non deixan de ser estereotipos. A min gustaríame que Irlanda fose un país libre de norte a sur e de leste a oeste pero realmente eu non pisei aínda a illa dos fillos de Mil e ocórreseme agora que os irlandeses do norte terán tamén algo que dicir nesta discusión. En fin, que non gañei unha inimizade porque a xente, ás veces, conta 10 segundos antes de falar. Non coma min. Pero rachei o meu estereotipo de roxa fermosa irlandesa ao coñecer unha fermosa roxa unionista irlandesa do norte.

Vivir mancha, estamos niso.

Ser un giri no teu país

19 Setembro, 2010 (11:33) | Sen clasificar |

Pois ás veces custa imaxinalo pero cando falas nun idioma que non é oficial no estado que che dá os papeis pode suceder que sexas un giri no teu propio país. Cando saquei o carné de conducir, hai anos, tivera unha alegría que pronto se convertera en desilusión. A primeira fora: O exame vén impreso bilingüe. A segunda: nin o castelán nin o catalán son a lingua na que me sinto eu cómodo.

Onte paseaba as miñas curiosidades á beira dunha rapaza francesa. Unha muller de fermosos e cristalinos ollos azuis. Que me contaba cunha expresión algo tristeira que ela non fala a lingua dos seus avós. Si, é dunha rexión da Alsacia que en menos de 100 anos foi varias veces da Alemaña e da Franza e que actualmente é francesa de lingua. Non de cultura, segundo ela me enteraba. Dicíame con pena que non entende aos seus avós cando falan porque falan unha variante silvestre do alemán e que para ela o alemán, despois de 9 anos de estudo, era unha utopía inalcanzable. Nalgún momento da súa infancia os seus pais decidiran que ela non tiña que saber o alemán de Alsacia. E malia as protestas da súa avoa “Por que a neta non fala coma nós?” . Ela quedou fóra da súa cultura.

Contaba ela que ao vivir no estranxeiro descubriu que non era unha francesa normal e que cando está na Alemaña ou Austria as tradicións e festas que observa son iguais ás do seu concello, que ten menos de 2000 habitantes. Os mesmos mercados de Nadal, as mesmas receitas de cociña, os mesmos días festivos… pero ela quedou fóra por unha decisión dos seus pais que ela non consegue superar agora.

E todo comezou cando falábamos que cando nos preguntaban as cousas típicas da nosa terra, nos cursos de alemán, nós sempre tiñamos que quedar calados esperando a que o compatriota as dixese. As caras que lles quedan aos outros compañeiros cando dicimos que no meu pais o máis típico eran as festas coa gaita era de mofa, e moito máis cando era español o que miraba. Co tempo aprendemos a quedar calados para que outros falasen de touros, paellas, sangría, gazpacho, o rocío, a feira de abril e as cousas paralelas de Franza. Deixámonos negar para que non nos miren mal. Desgraciadamente nin Alsacia nin Galiza son Bretaña ou Cataluña.

Currywurst conxelado

22 Agosto, 2010 (15:35) | Imaxes |

Alemaña é coñecida, ou non, pola súa comida en todo o mundo. Todo o mundo fala das súas salchichas e das súas cervexas. Eu declárome fan delas pero non quedan aí as cousas ricas alemás (e non me refiro ás louras en Ferrari). Outro día falarei dos embutidos e das comidas tradicionais de Baviera. Cousa rica, chico. O que é estarrecedor é ver como esta xente atlética coma a alemá e sanota ten unhas seccións nos supermercados inmensas adicadas aos conxelados, moito maiores que as dedicadas a produtos Bio. Haiche de todo conxelado e listo para comer microondas mediante.

Onte paseaba o meu tempo de lecer polo atafegado supermercado do lado da miña casa. Moitos pensarán na realidade do estereotipo do planificados que son os alemáns pero cando é sábado (ou véspera de feriado) na última hora de apertura de supermercados están sempre cheos e con clima pre-bélico. E mentres a xente fluía, rapinaba, vixiaba os movementos da outra xente para saber que podería ser bo levar para a casa, eu paseaba polo supermercado deleitándome coas rarezas gastronómicas que se ofrecían. Basicamente para rir, que para iso ben valen.

Cando no terceiro conxelador topei o Currywurst conxelado (o Currywurst é unha comida fast food alemá, ainda que máis tipica do norte, que se vende nos postos de comida das rúas, aquí o artigo na wikipedia) da foto e por menos de 2 euros primeiro rin e logo decidín xogarme a vida levándoo para a miña. Ao chegar, non tardou en virme a lareca e despois de abrilo e polo no microondas 4 minutos atrevinme a probalo con bastante bo resultado malia ás reticencias e preocupacións do compañeiro Castiñeira e as miñas propias. Como non me fiaba un pelo decidín non publicar por aquí a bondade (de sabor, enténdase que non é a panacea da saúde) deste prato ata o día seguinte ás tres e media que vos escribo. E agora xa podo dicilo, estaba ben bo e non me deu mala noite nin peor mañá. Co cal, os valentes visitadores de supermercados alemáns poden descubrir unha nova dimensión dos conxelados pouco saudables con este Currywurst.

estratexias de acoso e derribo na noite muniquesa

21 Agosto, 2010 (16:39) | Múnic |

Non é que eu as aplique, estou superfeliz na miña asexualidade de giri, pero os ollos aínda non me caeron da cara e malia á calor, a noitebreguidade, e algunha que outra beberaxe que me deron a probar xa é por varias noites que mirei como se move o tema acoso e derribo na católica e naturista cidade de Múnic.

Foi un sábado cando máis amigos do xénero masculino fixen. Integreime alegremente nun grupo de mulleres destas terras para festexar o fin de carreira de Anna, muller encantadora e que ten mozo galego e con tal motivo e de maneira natural comparte connosco idioma. Alá me sumei con Bárbara e máis xente :) Por azares da vida esta noite eran todo mulleres e eu o home afortunado que as acompañaba. Fomos cear a un restaurante xaponés, onde tomei unhas amorosísimas vieiras grelladas (alí puña vieiras pero eu xuraría que eran unhas marabillosas zamburiñas) e polo, ambos mergullados en cadansúa riquísima salsa. Tamén acabamos por tomar uns “chupitos” dun licor xaponés que nos perdoou a vida. Nunca se sabe que vai pasar cando pides un alcohol que non sabes que é. Ademais de que a perfecta edición bilingüe alemán-xaponés da carta aos meus ollos esclarecía ben pouco. Sempre me fai graza que na carta pon a cantidade exacta de bebida que trae o copo. Neste caso puña 150 mililitros. Eu non me dou feito unha imaxe, pero a cantidade que trouxeron non era tan roñosa como cabería incluír. O prezo era inmenso en comparación. Acabada a cea alá nos fomos, metro e choiva escasa mediante, ata un garito chamado Erste Liga que é unha sorte de Maycar coas paredes iguais á facultade de filoloxía de Compostela e unha chea de rapaces tentándolles entrar ás colegas sen ningún reparo e aínda menos éxito. Iso si, as miradas de cariño que me botaban ao liscar ignorados de onda elas case me conmoven.

Fáiseme case máis violento ver como as mulleres non responden ás súas falas e continúan bailando coma se o espazo que ocupa o acosador estivese só ocupado por aire que a maneira tan pouco sutil de entrarlle que teñen os rapaces. En canto non lles responden nada á quinta pregunta danse por vencidos, non sen antes adicarme unha desas miradas cariñosas (por ser eu o único rapaz entre tanta muller). E é que non me estraña nada. Cada unha delas é máis guapa ca anterior e eu no meu estatus de amigo asexual co que practican linguas romances pásoo ben imaxinándome ser un Koala.

Tamén é certo que se elas non ligan, porque non queren, eu non me como un rosco porque a ver quen é a bonita de cara que se achega a falar cun giri tan ben arrodeado. E digo a ver quen se achega porque eu ando un pouco farto das mulleres. Non no sentido de ter probado tantas que non quero máis, que va. Só farto no sentido que miro para elas e non miro máis que problemas con sorrisos marabillosos. Non sempre se está preparado para unha aventura nova. O sorprendente é que as mulleres nesta cidade toman a iniciativa. Van a por un sen problemas. Eu fago o que podo por entender o que me din (chamémoslle o argumento), pero o asunto está claro. E tanto lles ten que fale peor que un nepalés. Non pasa sempre, pero desde logo pasa máis que en Santiago e é unha das avantaxes de vivir nestas terras.

En fin, que as miñas extratexias de acoso e derribo desde que son un giri consistiron en escapar das feas e falarlle baixiño ao ouvido ás guapas que se achegan. Síntome unha princesa :)

para comezar as exploracións do mundo

20 Agosto, 2010 (11:35) | Imaxes, Múnic |

Cando unha persoa con ansias de ver mundo chega a un novo punto ten que estabelecer un novo punto de referencia segura sobre o que cartografar no seu cerebro os seus novos descubrimentos e que lle permitan non volver a descubrilos un par de días despois. Que se saiba onde están e como chegar. Parece unha divagación excesivamente teórica e simplista pero non deixa de ser certa.

Cando imos de turisteo por uns días a unha cidade o noso punto de referencia adoita ser o lugar onde pasamos a noite (en galemán: übernaghtamos) sobre todo para poder chegar a el de volta. Cando un medra nun país normal a cultura fai que non sexamos exploradores dos lugares máis coñecidos, porque entran polas conversas dos viciños, polos escritos aos que temos acceso, polas cancións… Coñecemos algúns puntos do país sen ir a eles porque son parte de nós. Quen ten os collóns en Galiza de dicir que aínda que non foi á praza do Obradoiro, ou á Torre de Heracles, ou á muralla de Lugo non as coñece?

Eu cando cheguei á cidade tiven que ir tecendo coma Penélope unha tela de coñecementos espaciais, que algunhas veces quedaron na miña memoria e me axudaron a guiarme pola cidade. Para min a referencia de todo é o edificio da universidade Ludwig Maximilian. Que é ben linda e está en Ludwigstrasse, a rúa máis fermosa do mundo na miña maneira de ver. Ademais, é na liña de metro onde eu vivo e Ludwigstrasse fai unha especie de ecuador entre a cidade e o Englischer Garten, que ocupa case todo entre a súa beira leste e o río Isar. A partir desta rúa monumental comecei a descubrir a miña cidade actual.

E diredes: A conto de que vén todo isto? Porque aínda que as persoas normais fagamos este tipo de medicións a ollo, puntos de partida desde onde comezar as nosas observacións do mundo os cartógrafos tamén así o fan. Acabo de descubrir o punto central da cartografía española. E non é Madrid. Nunca mirastes un desas estruturas raras nos curutos dalgunhas montañas que sempre poñen que son puntos xeodésicos e poñen a elevación sobre o nivel do mar? Pois eu hoxe erguinme preguiceiro e saltei as miñas aulas de alemán e busquei como se mide a altura sobre o nivel do mar xa que o mar non para quedo e non ten a mesma media no atlántico como no mediterráneo e moito menos á altura do ecuador. Vale, si, son raro e a xente normal cando colga clases dorme máis ou se vai de festa (que hoxe temos un dia ben chulo). Eu andei por aí a buscar, como se facía e fai a día de hoxe este tipo de medicións. Co Google maps, os GPS e a cartografía moderna supoño que será máis fácil aínda que supoño que se dedicarán exclusivamente a cortar e pegar os datos obtidos antes pola cartografía pre-GPS no que abrangue á elevación sobre o nivel do mar.

E cheguei a saber que a elevación sobre o nivel do mar en España, que foi elaborada polo inocente e desinteresado exercito español de terra, está medida en referencia ao terceiro chanzo da escalinata do concello de Alacante. Isto supoñendo que a escalinata siga sendo a mesma nesas terras de tanto urbanismo desenfreado. Gustaríame ir a Alacante só para ver esas escaleiras. Faríanlle unha rampla para acceso de minusválidos e se cargarían con iso parte da referencia? Decidirían que eran unhas escaleiras que caían de vellas e decidiron facer unhas novas moito máis axeitadas ás novas tendencias ignorantes de que son unha importante referencia cartográfica? Estou por xurar que ese chanzo xa non existe, ou que variou a súa posición orixinal a base de mulleres e homes con sobrepeso, e sen el, que pisan cada día esa referencia xeográfica ata desdibuxala.

Surfeiros muniqueses

13 Agosto, 2010 (23:55) | Imaxes, Múnic |


Aqui a tendes. Unha imaxe para que os incrédulos miren cos seus propios ollos como o surf (de río) é un deporte urbano máis nesta cidade. Practícase nesta canle do Englischer Garten. E máis coas enchentes das chuvas deste verán, que baixan os ríos botando por fóra e enlamados.

os alemans e a súa fachenda

9 Agosto, 2010 (00:00) | Sen clasificar |

Nesta xornada resacosa dominical, e baixo unha boicotadora actividade meteorolóxica non agardada ata a noite (a chuva desta tarde) o Fran dixo algo que eu levo pensando xa unhas semanas. O escándalo polo das mortes da Loveparade non fai máis que destapar algo que está aí pero ninguén fala sobre el. Os alemáns son tan chapuzas como o resto dos seres humanos aínda que nunca o recoñecerán.

Dicía el que se morresen 2 alemáns nun evento semellante organizado en Alacante (por pór un exemplo ao chou) eles dirían que é culpa da falta de organización e seriedade que hai en España e estarían tempo e tempo escandalizados coas chapuzas e falta de seriedade dos españois. Pero como foi en Alemaña, onde sucedeu este desastre, pasan por alto este tipo de comentarios e pregúntanse incrédulos que terá pasado para que isto suceda en Alemaña.


Dicíase hai tempo que o país máis orgulloso de si mesmo era Franza co seu famoso chauvinismo e eu penso que hoxe en día este país con exceso de autoconfianza, fachenda e autoconceito de certa superioridade é Alemaña. Cos seus preconceitos sobre o resto do mundo e sobre si propios que eles mesmos se cren e fomentan. Non son máquinas perfectas, non son fríos, non se organizan mellor, non son máis listos. Eles pensan que son diferentes e por suposto mellores pero en realidade son como calquera outro pobo ou comunidade. Ás veces asústanme co seu autoconceito infantil de invencibilidade e superioridade.

Por outro lado, é evidente que teñen moita mellor sona que os países do sur de Europa, e os seus soldos dánlle varias voltas aos nosos. As súas marcas tecnolóxicas gozan de amplo prestixio e recoñecemento e o seu traballo está máis valorado que o noso. E sabendo que sempre está mal entrar en xeneralizacións atrévome a facer un xuízo da diferenza principal entre os alemáns e os galegos, eis:

A diferenza fundamental entre os galegos e os alemáns é que os galegos sabemos que non somos perfectos e podemos vivir con iso.

Dixen.

Breve apuntamento tecnolóxico

7 Agosto, 2010 (11:29) | Múnic |

Despois duns meses en Baviera, non podo deixar de admirarme da súa superioridade de medios e tecnoloxías. Alén do metro, tema máis que tocado neste espazo, é algo sorprendente ver aos nenos de papá facendo o monas polas rúas do centro da cidade nos seus porches, audis e ferraris. Esa é unha das pequenas diferenzas entre Galiza e Múnic, aquí os flipaos dos coches teñen un certo nivel adquisitivo (polo menos os que me chaman a atención a min, claro) e fan o monas coas súas viaturas como se fosen os malotes de Carnota ghastando goma polas principais avenidas de Múnic.

Pero onde realmente se fai evidente a superioridade tecnolóxica deste pobo é no feito de que, por muitos anos que teña a aspiradora, cando vostede lle dá ao botón de recoller o cable. O cable recóllese todo. Ata o final!

Alucinante :) Non temos nada que facer. Será pola pouca humidade do aire?

Curiosidade na biblioteca de romanisticas

29 Xullo, 2010 (20:51) | Múnic |

Pois si, hoxe non vou falar da miña quase-litúrxica visita ao dicionario xerais, na sección de variedades do portugués. Tamén non teño unha grande historia a compartir. Só algo que me chamou a atención e quería deixar por escrito. Esta semana fun varios días pola tarde á biblioteca de romanísticas da universidade de Múnic. Coa coña, a algunha persoa xa coñezo aínda que sen demasiada confianza. Xente coa que falo en español, que ás veces é un alivio. Hoxe notei o meu alemán máis pobre do xa habitual e por iso teño que seguir pasando pola biblioteca.

Son persoa de costumes e case sempre sento na mesma mesa. Hoxe, cando cheguei mirei que a miña mesa parecía ocupada, había un libro sobre a mesa. Hai xente que deixa os libros sobre a mesa durante varios días, e así non ten que ir a buscalos durante todos os dias que precise con eles traballar. Sempre coa súa notiña explicando ata que dia estaría ben que deixasen os libros e pedindo que non os movan. Algún confiado deixa o portátil abandonado durante horas, pero iso agora non vén a conto.

Pois na mesa onde eu sento normalmente hoxe había un libro. abandonado e sen nota ningunha pedindo nada. Quedei chocado. O libro tiña algo que me chamou a atención. Non era o título, que logo lin Nationalismus and regionalismus in Spain. O que me chamou a atención era unha grande bandeira galega que formaba parte en solitario da portada. Curioso. Ademais, malia ao título xenérico fala case exclusivamente do caso galego e centrándose na nosa lingua. Con colaboración de Regueira e en inglés, ao principio pensara que mellorara moito o meu alemán porque entendía todo.

Comenteillo á rapaza coa que falo ás veces. Ela sabe que son galego e pouco máis. E ela preguntoume se tiña que ver con Franco. hehehehe A palabra nationalismus é asociada ao feixismo nestas terras. Expliqueille que non e vina tan peixe que non me deu impresión de que o puxese alá ela e estivese agora disimulando. Senteime na mesa do lado e agardei que alguén se achegase a collelo. Non apareceu ninguén e en canto rematei o meu choio e me fartei do libro intelectualísimo que estou a ler, Macho man, erguinme e saín pola porta.

Din que a enfermidade mental por excelencia dos galegos, ou o trazo fóra da normalidade das mentalidades galegas, é o pensamento paranoide. Aquilo de pensar que sempre hai algo máis detrás dun feito, moitas veces, casual. Hoxe sentinme gratamente paranoide. Quen andará metido nese tipo de libros? Animábame eu a axudalo, carallo.

Non somos tan invisíbeis. A fin de contas: existimos.